یادی از نخستین آموزگار من

۰
2

شانزده سال پیش در چنین روزی و چنین ساعاتی، خواهر بزرگم که تنها ۳۰ سال داشت براثر بیماری در جوار پروردگارش آرام گرفت.

سوای پدر و مادر-که آموزگار طبیعی فرزندان خود هستند- او، نخستین معلم من بود. وقتی تنها ۹ سال داشت، مرا که برادر کوچک ۴ ساله‌اش بودم الفبا آموخت. با شور و علاقه‌ای که فقط از یک خواهر بزرگ‌تر برمی‌آید و از آن زمان تا امروز، مطالعه و یادگیری مداوم، همواره یکی از مهم‌ترین اولویت‌های زندگی من بوده است.

او نه فقط الفبای فارسی، که به من الفبای عشق خالصانه و خواهرانه نیز آموخت که ماندگارترین درسی است که از او به یادگار دارم.

خدا را شکر می‌کنم که چنین خواهری نصیبم شد و خدا را شکر می‌کنم که یکتاپرستم و اعتقادی به مرگ ندارم. کدام مرگ؟ اگر مردمانی هستند که بازگشت رودخانه به دریا را مرگ رودخانه می‌دانند، من چنین تصوری ندارم. خداوند عین زندگی است. هو الحی القیوم. ما نیز همواره زنده‌ایم. مگر می‌شود پاره‌ای از خداوند بود و نابود شد؟ مرگ تنها یک توهم است. ما از خدا، با خدا و در خداییم و به سوی او بازمی‌گردیم.

یادش گرامی، روحش شاد و شاگردی من در برابر درس‌هایی که از او آموخته‌ام، افزون باد!

  • این آنفلوانزای مهربان

    این آنفلوانزای مهربان!

    هفته‌ی گذشته، همسرم، دخترم و سرانجام خودم به‌ترتیب آنفلوانزا گرفتیم و می‌توان گفت یک هفته‌…
  • به بهانه تولد دخترم

    دخترم امروز چهارساله شد و خداوند را به خاطر این نعمت بسیار بزرگ، هزاران بار سپاسگزارم. برا…
  • ان مع العسر یسرا

    در این روزها و ماه‌ها با حجم زیاد رویدادهای ناگوار چه می‌کنید؟ می‌دانیم که اگر بخواهیم شکا…
مقالات بیشتر درباره‌ی منِ دیگر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *